من و همسر جان هر کدوم یه تکیه کلامی برای قربون صدقه رفتن پبل داریم ( تکیه قربون صدقه ). علاوه بر شعرهای آهنگینی که براش میسازم مثل : شاتوت تره پبلا ... یه دونه دختره پبلا ... عزیز دلمه پبلا .... قربونت برم هفته به هفته ٬ این شکل قشنگت به کی رفته ( که البته این اواخر یاد گرفته با عشوه میگه به هیشکی شکل خودمه : ) ) و ... اون تکیه کلام رو به کار میبریم . من بهش (با صدای بچگونه بخونین ) میگم : ددی بی جون ( یعنی دردت به جون ) و همسر جان هم با یه حالت خاصی که حروفش رو میکشه میگه : فدددداااااااااا بشم ... دیروز داشتم بهش میگفتم : پبل آخه من عاشقتم چیکار کنم؟ یه کم قر و قمبیل اومد . دوباره گفتم آخه خودت بگو من عاشقتم چیکار کنم؟ گفت: هیچی دیگه فدا بشو : ) ... بعد که من دنبالش کردم که بگیرم یه بوس حسابی ازش بکنم در حال دویدن میگه : نه نه شما فدا نشو بابا میشه : )

* اینم برای همسر جان

شبی با خیال تو همخونه شد دل                                         نبودی ندیدی چه ویرونه شد دل