شنیدن دو تا خبر خیلی متاثرم کرده ... واقعا انگار قلبم مچاله شده. درگذشت بابک بیات هنرمند بزرگ ایران و در حال کما بودن ناصر عبداللهی که با آهنگاش یه دنیا خاطره داریم. انگار یه جسم سنگین روی قفسه سینه ام نشسته ... مثل اینکه روزایی که حال خودت هم یه جورایی قمر در عقربه، بقیه چیزا هم دست به دست هم میدن تا حسابی حالت جا بیاد... از صبح یه آهنگ ابی توی ذهنم تکرار میشه و اونم بدجوری روم اثر میذاره، آهنگش از بابک بیاته و شعرشم معرکه است ... ببخشید ... چیزی ننویسم بهتره ...

کدوم شاعر کدوم عاشق کدوم مرد
تو رو دید و به یاد من نیوفتاد ....

تو معصومی مثل تنهایی من
شریک غصه های شبنم و نور
تو تنهایی مثل معصومی من
رفیق قله های پاک و مغرور

* از همه دوستای خوبم که با کامنتاشون تو پست قبلی ، شادیم رو کامل کردن، ممنونم ...